شکر این سال به سال

دوست داشتم حداقل یه نفر اینجا بهم تبریک میگفت، اما نگفت....

ولی تا دلتون بخواد امروز سورپرایز شدم

از تنها دوستی که سالی یکبار میبینمش و امروز منو به صرف شام و کادو دعوت کرد

و پسرخاله ای که چندسال یکبار میاد پیش ما و خیلی اتفاقی امشب بود....

و چقدر خوب بود دیدنش.... گپ زدنش.... درد و دل کردنش....

و چقدر این دیدارهای یکهویی به جانم چسبید بیشتر از صد تولد از پیش تعیین شده

و کام روان مرا شکرگزار کردن بابت وجود چیزهای پنهانی که دارم و غافل میشوم!!

پ.ن: یادم رفت بگویم خوب بود که بعضی نبودند تا تولد مرا تبریک بگویند امسال، سپاس.